Zniszcz te zadanie cz. 2

Przeglądam właśnie ćwiczenia na writing ze zbliżającego się wielkimi krokami egzaminu gimnazjalnego i aż ziewam z nudów - email, list, ogłoszenie - jakby ich autorzy uważali, że młodzież jest totalnie wyzbyta kreatywności. I w sumie jest w tym sporo prawdy, ale trudno się dziwić, skoro zalewa się ich takimi sztampowymi zadaniami, a przecież warto rozwijać wyobraźnię już od najmłodszych lat i niemalże wraz z nauką pisania. W tym celu warto sięgnąć po tzw. blackout poetry, która nie tylko okazuje się niezwykłą pisarską przygodą, ale również pozwala popuścić wodze fantazji.

Co to zatem jest za innowacyjna, a zarazem niszczycielska technika pisania tekstów? Potrzebne są do niej jedynie dwie rzeczy - kartki ze starych gazet lub książek (np. zniszczonych czy nieaktualnych podręczników) oraz czarny marker permanentny, choć otwarty umysł i nieco odwagi też się przydadzą. Następnie należy postępować według poniższych kroków:​

1. Uczniowie czy nasze dzieci szybko czytają tekst i w międzyczasie wybierają słowo (tzw. anchor word) bądź słowa, które z jakiegokolwiek powodu przykuły ich uwagę, poprzez otoczenie ich prostokątnymi ramkami.
2. Na podstawie wybranych słów dobierają inne słowa w tekście, które dopełniają zdania (można zamalować zbędne końcówki, np.-ing) i tworzą jakąś historyjkę bądź układają się w całość przypominającą biały wiersz.
3. Na koniec zamalowują markerem (ewentualnie czarną kredką) zbędne słowa pozostawiając na stronie jedynie te, które zostały wybrane i otoczone ramkami.
4. Na niższych poziomach uczniowie mogą na całej stronie wybrać słowa, które będą tworzyły jedno poprawnie zbudowane zdanie, a maluchy mogą wybrać jedynie te słowa na stronie, które znają.

Zamiast stron z przypadkowych gazet czy książek, do tego zadania można wykorzystać sprawdzone testy czy prace pisemne naszych uczniów, zwłaszcza pod koniec roku, w szkołach językowych czy w domu. Można również zamiast zamalowywać niepotrzebne słowa, powycinać z tekstu wybrane słowa, odrysować tak powstałe dziury na czystej kartce i podpisać, jaką część zdania ma wpisać jakiś inny uczeń, po czym składają dwie kartki ze sobą i odczytują nowo powstały tekst. W ten sposób nie tylko pobudzimy umysły naszych podopiecznych, rzucimy im ciekawe wyzwanie, nauczymy zwracać uwagę na szczegóły i słowa, ale również damy możliwość zniszczenia tekstów, z których być może nie byli zadowoleni. Nie mówiąc już o walce z perfekcjonizmem ("ale jak to mam zniszczyć ten tekst!?") oraz przygotowaniu ich umysłów do nietypowego działania, co w oczywisty sposób rozwija kreatywność i nawiązuje do metody SCAMPER.

Twórcy blackout poetry twierdzą, że jest to sposób na poradzenie sobie z blokadami twórczymi, ale oczywiście nie jest powiedziane, że w każdej grupie się to sprawdzi czy powstaną wspaniałe dzieła. Jeżeli jednak chociaż jedna praca w klasie (tak jak u mnie to bywało) będzie czegoś warta, to jest już sukces i na pewno przyniesie ogromną satysfakcję zarówno uczniom, jak i nauczycielom czy rodzicom. Co sądzisz o takim zadaniu na pisanie? Czy u Ciebie w klasie bądź w domu by się sprawdziło? Czy jesteś gotowy czy gotowa na takie szalone i destrukcyjne wyzwanie?