Zakręcony świat zabawek cz. 1

Wolny czas spędzony z rodziną to nie tylko okazja do odpoczynku od codziennych spraw oraz nabrania dystansu do pracy, ale i nieocenione źródło inspiracji do kreatywnych zadań. Wszystkie nowe miejsca czy spotkania z ciekawymi ludźmi mogą pobudzić nasze twórcze myślenie, ale istotą kreatywności jest również umiejętność spojrzenia na znane nam przedmioty w zupełnie inny sposób. I tak oto któregoś dnia, zupełnie nie mając pomysłu na zajęcia, spojrzałam na leżącą obok mnie zabawkę mojej córeczki i wówczas zaczęła dziać się magia, którą zwą creative process. Co powstało w wyniku tego procesu twórczego?

Zacznijmy jednak od początku, czyli od tej rewolucyjnej zabawki, która wyzwoliła w moim umyśle mnóstwo pomysłów oraz pozwoliła poćwiczyć kreatywność nie tylko z moim własnym dzieckiem, ale i uczniami w każdym wieku. Czy był to jakiś skomplikowany wynalazek, albo drogi gadżet z certyfikatem eko? Nie, był to zwykły plastikowy telewizorek "Made in China" z ruchomym obrazkiem oraz pozytywką, jakich jest mnóstwo na rynku, a można je kupić za niewielkie pieniądze.

Jak można wykorzystać tą zabawkę na zajęciach językowych?

1. Uczniowie pracują w parach lub małych grupach, gdyż potrzebna jest więcej niż jedna osoba, aby zadanie miało sens.
2. Jedna wybrana osoba z pary czy grupy jest "biegaczem", czyli podbiega do zabawki i obserwuje obrazek do momentu zatrzymania melodii, a następnie wraca do swojej grupy i opowiada, co zapamiętała.
3. Pozostali zawodnicy są "pisarzami", czyli zapisują relację "biegacza" w jeden z poniższych sposobów (oczywiście współpracując ze sobą przy tym zadaniu):

• maluchy spisują zauważone rzeczy i dopisują inne słowa, które się nie pojawiły (ewentualnie mogą narysować to, jeżeli jeszcze nie potrafią pisać po angielsku);
• uczniowie z końcówki podstawówki czytają opis obrazka i zmieniają te fragmenty, które się nie zgadzają, a na koniec mogą pozmieniać inne dowolne elementy;
• gimnazjaliści i młodzi dorośli sami tworzą opis obrazka całymi zdaniami, a następnie zmieniają w nim dowolne elementy.

1. Wszyscy mogą przewidywać (ustnie), co jeszcze pojawi się na obrazku.
2. Przy kolejnym fragmencie obrazka (powinien być on dosyć mały) następuje zamiana ról, aby każdy mógł się wcielić chociaż raz w "biegacza" oraz "pisarza".
3. Na koniec grupy tworzą czystą wersję swojego dzieła, czyli zestaw słów lub obrazków, zmieniony lub napisany opis obrazka bez dopisków, a następnie przekazują ją innej grupie (ewentualnie mogą zrobić to ustnie).
4. Zadaniem innych grup jest zidentyfikowanie dopisanych słów lub fragmentów nie pasujących do opisu obrazka.

 
Jakie są korzyści z takiego zadania?

• ​​ćwiczy spostrzegawczość,
• jest okazją do brainstorming,
• zmusza do szybkiego myślenia,
• daje możliwość bawienia się językiem,
• przyzwyczaja do "nieperfekcyjnych" dzieł,
• zachęca do przewidywania kolejnych kroków,
• uczy działania na podstawie niekompletnych informacji.

Oczywiście jeżeli nie posiadasz takiej zabawki, to możesz wziąć dowolny obrazek wydrukowany w dużym formacie i przykryć go kartami do gry, a zamiast puszczać kolejne fragmenty ruchomego obrazka, możesz odsłaniać wskazane przez uczniów karty. Tak naprawdę nie o tą zabawkę tutaj chodzi, chociaż sprawiła ona wielką radość oraz wyzwoliła spore pokłady kreatywności we wszystkich moich uczniach, ale o sam proces tworzenia tychże zadań. Dlatego następnym razem, gdy będziesz odczuwać pustkę w głowie, rozejrzyj się dokoła siebie i spróbuj wykorzystać znajdujące się tam przedmioty (a najlepiej proste zabawki) do nauki języka obcego. W ten sposób nie tylko popracujesz nad swoją kreatywnością, ale i zapewne zarazisz nią swoich uczniów czy własne dzieci.

Czy kiedykolwiek przytrafił Ci się taki moment twórczego "olśnienia" spoglądając na jakiś przedmiot? Czy wykorzystywałaś lub wykorzystywałeś jakieś proste zabawki do kreatywnego nauczania języka obcego? Podziel się swoimi pomysłami w komentarzu, a może wówczas zainspirujesz innych do działania!